My Kyu's world

[Fic] Just when I needed you most >>  04 

 

 

“ รู้แล้ว  ว่าทำไมนายถึงไม่สนใจชั้น  เพราะนายมัวไปสนใจคู่แข่งอย่างซองมินนี่เอง “

             

 

เสียงเข้มๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง คิบอมหันไปมองอย่างตกใจ เมื่อเห็นว่า เจ้านายหนุ่มยืนมองท่าทางที่เฉยชา แต่แววตาของเขามันช่างน่ากลัว จนคิบอมเองยังนึกขยาด

 

 

“ เอ่อ...คุณซีวอนมายืนตรงนี้นานหรือยังครับ “ เสียงคิบอมที่พร่ำถามออกมาอย่างติดๆขัดๆ      

 

 

“ มันก็นานพอ ที่จะได้ยินอะไรบางอย่างที่ชั้นไม่ชอบไง “  ว่าแล้วซีวิอนก็ลากคิบอมไปอีกทางหนึงทันที วูบนั้นคิบอมเริ่มไม่ไว้วางใจในอารมณ์ของซีวอน เพราะคิบอมเองก็รู้ว่า เมื่อไรที่ซีวอนเป็นแบบนั้น เขามักจะเจ็บตัวเสมอ

 

ซีวอนลากคิบอมมาอีกทางของห้องจัดเลี้ยง  บริเวณนั้นไม่ค่อยมีคนผ่านไปผ่านมาเนื่องจากเป็นชั้นวีไอพี จัดแจงใช้คีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไป  คิบอมพยายามดันตัวเองออกแต่ก็คงสู้แรงของซีวอนไม่ได้

 

“ คุณซีวอน อย่าเลยนะครับ “

คิบอมพยายามดิ้นอย่างเต็มแรง  แต่ซีวอนก็ล๊อกแขนของคิบอมเอาไว้ ณ เวลานั้นความกลัวของคิบอมก็พุ่งจนถึงขีดสุดเมื่อ ซีวอนขึงร่างของคิบอมกับกำแพงห้อง  ริมฝีปากร้อนตรงเข้าประทับตรงรอยเดิมที่เค้าเคยทำไว้ก่อนหน้านี้จนมันชัดเจนขึ้น คิบอมพยายามขืนตัวเองไว้ จนสะบัดหลุดออกมาได้  ซีวอนตรงเข้าไปกระชากคิบอม ปากก็พร่ำถามออกมา

 

 

“ รู้จักซองมินได้ยังไง “

 

 

“ เอ่อ ผมเดินชนคุณซองมินตอนหน้างาน ก็เลยเข้าไปขอโทษคุณเค้าน่ะครับ “ คิบอมตอบออกมา

 

 

“ แล้วยังไง....ไปขอโทษมันเพื่อหาทางใกล้ชิดอย่างนั้นเหรอ “

 

 

“ ป่าว ๆครับ คุณซีวอน ผมไม่เคยคิดอย่างนั้นเลย “

 

 

“  ไม่คิด แต่สายตาของนายมันบอก ใช่มั้ย นายกำลังสนใจซองมินใช่มั้ย “

 

 

ความเงียบเข้าครอบคลุมคิบอมอีกครั้ง เมื่อซีวอนถามถึงเรื่องนี้ ที่จริงแล้ว คิบอมตอบปฏิเสธไปก็ได้ เพื่อความปลอดภัยของตัวเค้าเอง แต่คิบอมเองก็ซื่อสัยต์ต่อความรู้สึกของตัวเองมากพอ

 

 

....แต่ความซื่อสัตย์ อาจจะนำภัยมาสู่ตัวเค้าเองก็ได้....

 

 

ซีวอนแทบคลุ้มคลั่ง เมื่อความเงียบของคิบอมเป็นคำตอบได้อย่างดี  ความรู้สึกเหมือนคนที่กำลังเสียของที่ตัวเองเคยใช้  เคยเล่นตามใจชอบตามประสาคนเอาแต่ใจ ทำให้ซีวอนบีบใบหน้าของคิบอมเข้ามาหาตัวเอง พร้อมประทับจูบอย่างรุนแรงและหื่นกระหาย

 

คิบอมพยายามขืนตัวเองจากจูบที่จาบจ้วงนั้น ความอดทนอดกลั้นต่อสิ่งที่เขาเผชิญมาเป็นเวลานานกำลังจะหมดลง เมื่อคิบอมดิ้นจนสุดแรงจนมือนึงพลั้งฟาดลงบนแก้มของซีวอนจนขึ้นรอย  ซีวอนหน้าสะบัดไปอีกทาง พร้อมๆ กับคิบอมที่ตกใจอย่างสุดขีด ร่างบางพยามวิ่งหนี แต่ซีวอนกลับกระชากร่างนั้นทุ่มลงบนเตียงนุ่ม

 

“ คิดจะแข็งข้อกับชั้นเหรอ...ได้...ชั้นจะสนองความอยากให้  “ 

สิ้นเสียงของซีวอนที่ดูคล้ายกับเป็นนรกของคิบอม เมื่อซีวอนครอบครองริมฝีปากอุ่นของคิบอมไปด้วยความเร่าร้อนของตัวเอง เสียงร้องขอคิบอมกลายเป็นการเปิดโอกาสให้ซีวอนแทรกลิ้นอุ่นเข้าไปในโพรงปากเล็ก  เพื่อชิมความหวานจากร่างในอ้อมแขนให้ถึงที่สุด

 

 

“ โอ๊ยยย “ เสียงร้องของซีวอนดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่ลอยขึ้นมาเตะจมูก สักพัก ซีวอนถอนปากออก เลือดในปากจากรอยแผลที่ลิ้นคาวคลุ้งขึ้นมาเต็มปาก คิบอมมองอย่างตกใจ

 

 

“ กล้าทำอย่างนี้กับชั้น ดี...ชั้นจะได้ไม่ต้องปรานีนายอีกต่อไป “

 

ซีวอนโถมร่างกายเข้าปะทะกับคิบอมที่ถอยหนีจนสุดความยาวของเตียงนุ่ม  มือข้างที่ว่างกระชากเสื้อผ้าที่ห้อหุ้มร่างกายจนหมดสิ้น  ก่อนที่เรือนกายของคิบอมจะถูกห่อหุ้มด้วยร่างกายของซีวอน มิหนำซ้ำร่องรอยจากการขัดขืนยังฟ้องขึ้นเด่นจนคิบอมแทบจะทนไม่ไหว  ซีวอนประทับรอยจูบอีกครั้ง ลิ้มนุ่มซอกซอนหาควานหวานอย่างไม่รู้จักจบสิ้น เล่นเอาคิบอมเหนื่อยอ่อนจนแทบจะหมดลมหายใจ

 

“ อะไรกัน คิบอม หมดแรงแล้วเหรอ คืนนี้ชั้นจะสนองให้นายอย่างเต็มที่เลย “

ว่าแล้วซีวอนก็ตะโบมเข้าใส่คิบอมอีกครั้ง ฟันคมขบลงเบาๆที่เนื้อนุ่ม เรียกเสียงครางหวานดังขึ้นเป็นระยะ ๆ  เมื่อรับรู้ว่าร่างกายของเค้าแทบจะทนไม่ไหว ร่างสูงยันตัวขึ้นเพื่อต้องการทำอะไรบางอย่าง

 

 

“ อย่านะ ซีวอน “ คิบอมพยายามพาร่างกายที่เหลือแรงเพียงน้อยนิดขยับห่าง แต่มือหนากลับกดทับสะโพกเอาไว้เพื่อไม่ให้คิบอมได้ขยับหนี  ร่างสูงสอดตัวเองเข้าไปอย่างรวดเร็ว จนคิบอมร้องครางออกมาอย่างน่าสงสาร

 

 

“ อย่าทำอย่างนั้น...อย่า....” เสียงร้องขอของคิบอมไม่เป็นผล เมื่อซีวอนเข้าครอบครอบร่างกายของคิบอมจนสุดตัว ร่างสูงขยับกายเข้าออกอย่างถี่รัว คิบอมหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ปล่อยให้ซีวอนหาความสุขกับร่างกายของตัวเองจนกระทั่งถึงที่สุดของอารมณ์เมื่อได้รับการปลดปล่อย  ซีวอนทิ้งตัวลงข้างๆ คิบอมที่นอนนิ่งไม่ไหวติงใดๆ ทั้งสิ้น

 

 

......จบแล้ว คิบอม......ทุกอย่างของเราจบสิ้นแล้ววันนี้.....

 

 

ร่างบางของคิบอมหลับตาลงรับสภาพของตัวเอง ร่องรอยของความเจ็บปวดเริ่มปะทุขึ้น ไม่สามารถใช้อะไรบรรเทาได้นอกจากน้ำตาอุ่นๆ ที่ คิบอมเต็มใจให้มันไหลโดยไม่มีการเช็ดออก

 

“ เป็นยังไงบ้าง ชั้นยังทำให้นายมีความสุขใช่มั้ย “  คำพูดของซีวอนที่เอ่ยออกมา เหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจดวงน้อยๆ ของคิบอมที่กำลังแตกสลายเพราะอารมณ์เพียงชั่ววูบเท่านั้นเอง

 

ในขณะนั้น คิบอมเองก็ไม่คิดจะตอบโต้อะไร  นอกจากปล่อยให้ร่างกายของตัวเองได้พักจากการกระทำอันป่าเถื่อนที่เค้าเองไม่สามารถปฏิเสธได้ 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น  ร่างสองร่างที่นอนกอดก่ายซึ่งกันและกันก็ถูกปลุกขึ้นด้วยไอแดดที่ส่องเข้ามาทักทายในห้อง ร่างบางเป็นฝ่ายรู้สึกตัวก่อน คิบอมดึงเอาเมื่อที่เกี่ยวกระหวัดตัวเองออก พยายามฝืนตัวเองขึ้นแต่ความเจ็บที่บริเวณสะโพกมันฟ้องขึ้นมาจนเจ้าตัวเองต้องกัดฟันแน่น

 

เท้าทั้งสองข้างทิ้งลงบนพื้นเพื่อยันร่างกายขึ้น  แต่พอขาแตะลงข้างหนึ่งความเจ็บก็แล่นแปร๊บเข้าสู่ร่างกาย จนคิบอมต้องทิ้งตัวลงบนเตียง พร้อมกับมือนึงที่คว้าเอาเอวเค้าติดมือมา แล้วพลิกให้ร่างบางของคิบอมไปอยู่ใต้วงแขน

 

“ อย่า...พอแล้ว “ คิบอมพร่ำออกมาเหมือนเพ้อ  เหตุการณ์เมื่อคืนแวบเข้ามาเตือนสมองในส่วนของความทรงจำอันโหดร้าย

 

“ เคยห้ามชั้นได้เหรอ “  ซีวอนช่วงชิมความหวานจากปากของคิบอมเบาๆ อีกครั้ง  ปากอุ่นแตะลงบนกลีบปากช้ำ แตะแล้วแตะอีกอย่างซ้ำๆ และย้ำลงไป  โดยไม่สนใจว่า คิบอมเองจะเจ็บช้ำเพียงใด

 

 

“  ยังไง นายก็ยังเป็นของชั้นอยู่วันยังค่ำ อย่าคิดอะไรอีก “  ซีวอนลุกขึ้นอย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้คิบอมนอนจมความช้ำทั้งร่างกายและจิตใจ

 

 

“ นี่ 500000 วอน สำหรับเรื่องเมื่อคืน....ชั้นว่ามันคงพอสำหรับน้องนายนะ  เค้ากำลังต้องการมันไม่ใช่เหรอ “

 

 

 

TBC.