[Fic] Just when I needed you most >> 09
posted on 23 Sep 2008 00:17 by mynoochie in YLongFiction
ทงเฮเดินกลับเข้ามาในบ้าน ใบหน้าหวานมีน้ำตาคลออยู่ที่ดวงตาเรียวทั้งสองข้าง นึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไป
“ นี่แน่ะ....พี่ “ ซองมินโผล่มาจากด้านหลัง ทงเฮรีบเอามือเช็ดน้ำตาทันที
“ ไปไหนมา....เห็นเลขาบอกว่าออกไปตั้งแต่ตอนเที่ยง “
“ เอ่อ.....พี่ไปกับเพื่อนมาน่ะ ซองมินมีอะไรเหรอ “ ทงเฮถามขึ้นมา
ซองมินไม่ตอบ แต่กลับยื่นของอย่างหนึ่งวางไว้บนมือของทงเฮ ทองเฮมองดูกล่องสี่เหลี่ยมสีดำสนิท สลับกับมองใบหน้าหวานของน้องชาย
“ ของกำนัลจาก ชเว ซึงฮยอน “ เสียงใสๆ ของซองมินตอบออกมา ทงเฮส่ายหน้าเบา
“ อ่ะ...เอาไปทิ้ง หรือเอาไปขายก็ได้ “ ทงเฮยื่นกล่องให้กับสาวใช้ ซองมินมองตามอ้าปากหวอ
“ พี่ทงเฮ....นาฬิการุ่นใหม่จากสวิสเชียวนะ …เสียดาย ไม่รับไว้หน่อยเหรอ “ ทงเฮส่ายหัวเบาๆ ก่อนที่จะขอตัวขึ้นห้องไป แต่ซองมินกลับดึงแขนพี่ชายของตัวเองไว้
“ พี่ทงเฮ....ซองมินว่าพี่ต้องไปแอบชอบใครแล้วแน่เลย ถึงไม่ยอมรับของจากคนอื่น “ ทงเฮชะงักไปนิดนึง แต่ก็ปรับสีหน้าของตัวเอง ได้อย่างเป็นปกติ
“ ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย.... พี่ไม่ได้ชอบเค้าต่างหาก เลยไม่รับของจากเค้า....อย่ามาสงสัยพี่นะ “ ทงเฮยิ้มแล้วผละจากน้องชายออกไป
“ พี่ทงเฮต้องชอบใครแล้วแน่ๆ เลย..... อย่าให้รู้นะ “
ตั้งแต่วันที่ซีวอนไปหาฮยอกแจที่บริษัท คิบอมเองก็แทบไม่เป็นทำงาน เพราะสิ่งที่คิบอมเห็นก็คือ ความสัมพันธ์ระหว่างซีวอนและฮยอกแจ คิบอมเองก็ไม่สามารถรู้ได้เลยว่า ทั้งสองคนนั้นมีความสัมพันธ์ในระดับไหน
......แต่มันคงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่....
“ คิบอม เข้ามาหาชั้นหน่อย “ เสียงอินเตอร์คอมบนโต๊ะของคิบอมดังขึ้น
“ มีอะไรหรือครับ “
“ ป่าวหรอก.....แค่จะถามว่า น้องนายเป็นยังไงบ้าง “ คิบอมอึ้งไป ไม่นึกว่า ซีวอนจะถามถึงเรื่องนี้ ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองคิบอมที่ยืนเงียบ อย่างรอคำตอบ
“ ก็ดีขึ้นแล้วครับ....ขอบคุณครับเจ้านาย ” คิบอมตอบอย่างสุภาพ ซีวอนขว้างปากกาลงบนโต๊ะด้วยความไม่พอใจ คิบอมเองก็ตกใจกับอาการของเจ้านายตัวเอง
“ ชั้นบอกแล้วไง....ถ้าไม่อยู่กับคนอื่น ให้พูดกับชั้นว่ายังไง “ ซีวอนพูดพร้อมจับแขนของคิบอมมาบีบ คิบอมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
“ ผมขอโทษ ผมลืมไป “
“ เอ่อ....ผมมีเรื่องจะถาม “ ซีวอนหันหลังกลับมามอง คิ้วหนาสองข้างเลื่อนมาชนด้วยความสงสัย เพราะโดยปกติแล้วคิบอมไม่เคยเป็นฝ่ายที่เริ่มถามเขาก่อน ซีวอนพยักหน้าลงเบาๆ
“ ซีวอน....คุณกับฮยอกแจ...กำลังจะทำอะไรกัน “ ซีวอนมองร่างคิบอมอย่างตกใจ ไม่คิดว่าคิบอมจะถามเรื่องนี้ออกมา
“ นายคิดว่าชั้นกำลังจะทำอะไร.....ไปเห็นอะไรมาล่ะ “ ซีวอนถามยิ้ม ๆ ใบหน้าหล่อร้ายจ้องมองเข้าไปในตาคู่เข้ม ๆ ของคิบอมอย่างค้นหาคำตอบ
“ วันนั้น ผมเห็นซีวอนกับฮยอกแจ....เอ่อ....คือ....จูบกัน “ คิบอมพูดออกมาอย่างติดๆ ขัดๆ ซีวอนมองคิบอมอย่างไม่เข้าใจ ที่อยู่ ๆ คิบอมก็ถามถึงเรื่องนี้ วูบนึง ในใจของซีวอนเกิดความดีใจ.....เขาไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่า คิบอมคงรู้สึกอะไรบ้างที่เห็นภาพเขาและฮยอกแจจูบกัน
“ ทำไม...นายหึงเหรอ “ ซีวอนถามยิ้ม ๆ คำพูดคำหลังแสดงถึงความดีใจอย่างที่สุด จนรอยยิ้มฉายชัดบนในหน้าหล่อ....รอยยิ้มที่ซีวอนไม่ชอบมอบให้ใคร
......ยกเว้นกับคนๆ นี้คนเดียว.......
“ ทำไมไม่ตอบล่ะ...ฮืม...” ซีวอนโอบเอวของคิบอมมาไว้ในอ้อมแขน มือหนาเชยคางของร่างในอ้อมกอดให้หันมาหาตัวเอง สายตาสองคู่ จ้องประสานกัน คิบอมไม่เข้าใจ ว่าทำไมตัวเองถึงไม่หลบไม่หนี เมื่อซีวอนเริ่มล่วงเกินกับร่างกายของเค้าอีกครั้ง
......มันมีความรู้สึกบางอย่าง เข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวนั้น....
“ ผมไม่รู้....แต่ผมไม่อยากให้ซีวอนทำอะไรที่ไม่ดีลงไป....ผมไม่อยากเห็นซีวอนเป็นคนไม่ดีในสายตาคนอื่น “ ซีวอนอึ้งมองคิบอมด้วยความรู้สึกที่เค้าเองก็ไม่เข้าใจ คิบอมตอบเสียงเบาแต่ฟังดูชัดเจนในความหมายของมัน
......ทั้งๆ ที่ คิบอมเองก็ไม่ได้บอกว่า...หึง......
.....แต่สิ่งที่คิบอมพูด....คำพูดที่เจือไปด้วยกระแสของความห่วงใยที่ซีวอนสัมผัสได้....
.....มันทำให้หัวใจของเค้า ชุ่มชื่นขึ้นมาอีกครั้ง.....
“ นายเป็นห่วงชั้นเหรอ “
ซีวอนโอบร่างบางเข้ามาแนบอก มือหนาไล้ไปที่บริเวณหลังของคิบอมเบาๆ จนคิบอมเองก็รู้สึกถึงความโหยหาอะไรบางอย่างที่ซีวอนไม่เคยได้รับมาก่อน แทนที่คิบอมจะป้องกันตัวเองเหมือนทุกครั้ง มือเล็กถูกยกขึ้นเกี่ยวกระหวัดไปโอบแผ่นหลังหนา ไล้เบาๆ คล้ายกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นให้กับร่างกายภายนอกที่แม้จะดูแข็งแกร่ง แต่ภายในกลับเปราะบางเหลือเกิน.....คิบอมหวังว่า ความอบอุ่นที่เค้าส่งไป คงจะช่วยละลายก้อนน้ำแข็งที่เกาะกินหัวใจของซีวอนมาเป็นเวลานานให้กลับมาเป็นเหมือนอย่างเดิม
“ ตัวนายอุ่นจัง...คิบอม “ เสียงที่แหบพร่าอยู่ในลำคออย่างที่คนที่พูดไม่ค่อยชัดนัก ทำคิบอมนึกแปลกใจ สักพักเค้าเองก็รู้สึกเหมือนได้สัมผัสกับหยดน้ำอุ่นใสบริเวณไหล่ที่ถูกเสื้อเชิ้ตของเขาซับเอาไว้
......ซีวอน ร้องไห้.....
คิบอมกระชับร่างของตัวเองเข้าไปในอ้อมกอดของซีวอนมากขึ้น ความรู้สึกที่อยากจะปฏิเสธกลับหายไป เหลือเพียงความรู้สึกที่บางเบาที่โอบกอดคนทั้งคู่เอาไว้ด้วยกัน มือของคิบอมที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างถูกเปลี่ยนมาเป็นตบเบาๆ ดูคล้ายกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยตัวเล็กๆ ที่กำลังต้องการทั้งความรัก และการดูแลอย่างใกล้ชิด
…ซีวอนต้องการทั้งความรัก....และการดูแล.....
......คิบอมเองก็ให้คำตอบไม่ได้....ว่าเขาจะมอบสิ่งไหนให้กับซีวอนดี....อย่างแรกหรืออย่างหลัง.....
......แต่ที่แน่ ๆ.......เขาไม่สามารถมอบความรู้สึกทั้งสองอย่างให้ซีวอนได้พร้อมกัน......!!!!!
TBC.